Wymagania dotyczące oznakowania odzieży w poszczególnych krajach: USA, UE, Wielka Brytania, Kanada i Australia

Każdy rynek ma własne przepisy określające, co musi znaleźć się na metce odzieży, a różnią się one w czterech kwestiach: składu surowcowego, kraju pochodzenia, instrukcji konserwacji i języka. Ten przewodnik przedstawia minimalne wymagania prawne dotyczące oznakowania odzieży w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii, zweryfikowane u każdego z organów nadzoru 19 września 2026 r., tak aby jeden projekt metki na każdy rynek spełniał wszystkie wymogi.

Co jest wszędzie takie samo?

Dwie rzeczy. Skład surowcowy podany nazwami rodzajowymi włókien jest wymagany na czterech z pięciu rynków i oczekiwany na piątym, a wszystko, co Państwo wydrukują, musi być prawdziwe: każdy z tych systemów traktuje błędny udział procentowy włókna lub fałszywe pochodzenie jako naruszenie, a większość z nich nakłada odpowiedzialność na importera lub markę, a nie na fabrykę. Metkę wszywamy w naszym zakładzie, ale projekt i nazwa na niej należą do Państwa, dlatego pytamy o rynki docelowe, zanim cokolwiek zostanie wydrukowane.

Co musi znaleźć się na metce w Stanach Zjednoczonych?

Trzy elementy wymagane przez ustawę Textile Fiber Products Identification Act, egzekwowaną przez FTC (Threading Your Way): nazwy rodzajowe włókien i ich udział procentowy wagowo w kolejności malejącej; kraj pochodzenia, czyli Made in Bangladesh w przypadku wszystkiego, co jest tu krojone i szyte; oraz dane producenta lub importera, w postaci nazwy firmy albo nadanego przez FTC numeru RN. Czwarty wymóg wynika z odrębnego przepisu: Care Labeling Rule, 16 CFR Part 423 (Clothes Captioning), wymaga trwałych instrukcji konserwacji, które mają uzasadnione podstawy i są umieszczone na odzieży, zanim zostanie ona sprzedana w USA. Produkty dla dzieci w wieku 12 lat i młodszych wymagają dodatkowo trwałej etykiety identyfikacyjnej (tracking label) i certyfikatu Children's Product Certificate; omawia to osobno nasz przewodnik po bezpieczeństwie odzieży dziecięcej (po angielsku).

Sprzedają Państwo w Stanach Zjednoczonych? Więcej na stronie Produkcja odzieży dla marek z USA i w naszym przewodniku po imporcie odzieży do USA.

Oznakowanie odzieży w UE: co musi znaleźć się na metce?

Skład surowcowy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazw włókien tekstylnych i związanego z tym etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych: nazwa i udział procentowy wagowo każdego włókna składowego w kolejności malejącej (art. 9), na trwałej, łatwo czytelnej, widocznej i dostępnej etykiecie (art. 14), jednolitą czcionką i, zgodnie z art. 16 ust. 3, w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym odzież jest sprzedawana. Kolekcja sprzedawana w Niemczech i we Francji potrzebuje więc języka niemieckiego i francuskiego. Rozporządzenie to nie wymaga podania kraju pochodzenia, choć dokumenty celne go wskazują, a oznaczenie pochodzenia, które zdecydują się Państwo wydrukować, musi być prawdziwe. Od 13 grudnia 2024 r. rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (GPSR) dodaje nazwę producenta, jego zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres pocztowy i elektroniczny na produkcie lub jego opakowaniu, a także odpowiedzialny podmiot gospodarczy z siedzibą w UE; nasz przewodnik po GPSR wyjaśnia, kto nim jest. Symbole konserwacji nie są obowiązkowe w prawie UE, ale sprzedawcy detaliczni ich oczekują.

Metka to jeden z obowiązków unijnych związanych z każdą sztuką odzieży; rejestracja jako producent w ramach nowych przepisów o rozszerzonej odpowiedzialności producenta (ROP) dla tekstyliów to kolejny, a nasz przewodnik po ROP dla tekstyliów w UE (po angielsku) wyjaśnia, kto musi jej dokonać.

Sprzedają Państwo w UE? Więcej na stronie Produkcja odzieży dla marek europejskich i w naszym przewodniku po imporcie odzieży do UE.

Co musi znaleźć się na metce w Wielkiej Brytanii?

Skład surowcowy, po angielsku, na wyrobie lub jego opakowaniu, zgodnie z Textile Products (Labelling and Fibre Composition) Regulations 2012. Zgodnie z brytyjską wersją art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 oznacza to każde włókno wymienione z nazwy, z udziałem procentowym wagowo, w kolejności malejącej, a nie tylko główne. Jeśli odzież ma części o różnym składzie surowcowym, każdą z nich oznacza się osobno, a elementy dekoracyjne stanowiące 7% lub mniej pomija się w wyliczeniu. Wytyczne Trading Standards (Business Companion) nakładają odpowiedzialność na producenta lub importera do Wielkiej Brytanii. Przepisy te nie wymagają ani instrukcji konserwacji, ani oznaczenia kraju pochodzenia, więc Wielka Brytania jest rynkiem, na którym metka z instrukcją konserwacji jest oczekiwaniem sprzedawców, a nie wymogiem prawa, a każde wydrukowane oznaczenie pochodzenia nadal musi być zgodne z prawdą.

Sprzedają Państwo w Wielkiej Brytanii? Więcej na stronie Produkcja odzieży dla marek brytyjskich i w naszych przewodnikach po imporcie odzieży do Wielkiej Brytanii oraz zakładaniu marki odzieżowej w Wielkiej Brytanii.

Co musi znaleźć się na metce w Kanadzie?

Pod względem formy Kanada jest najbardziej rygorystyczna z całej piątki. Zgodnie z ustawą Textile Labelling Act i wydanymi na jej podstawie przepisami (Regulations), egzekwowanymi przez Competition Bureau, konsumencki wyrób tekstylny musi mieć nazwę rodzajową i udział procentowy każdego włókna stanowiącego 5% lub więcej, po angielsku i po francusku, oraz nazwę i adres pocztowy sprzedawcy (dealer) albo numer identyfikacyjny CA. W przypadku odzieży metka musi być na tyle trwała, by wytrzymać dziesięć czyszczeń. Instrukcje konserwacji są według tych przepisów dobrowolne. Kraj pochodzenia wynika natomiast z prawa celnego: Memorandum D11-3-1 kanadyjskiej agencji CBSA wymaga, by odzież była oznaczona krajem pochodzenia, po angielsku lub po francusku, czytelnie i wystarczająco trwale, i akceptuje to oznaczenie na tej samej metce, której wymaga Textile Labelling Act. Na naszych widnieje Made in Bangladesh / Fabriqué au Bangladesh.

Sprzedają Państwo w Kanadzie? Więcej na stronie Produkcja odzieży dla marek kanadyjskich i w naszym przewodniku po imporcie odzieży do Kanady.

Co musi znaleźć się na metce w Australii?

Obowiązkowym elementem są tu instrukcje konserwacji: Consumer Goods (Care Labelling) Information Standard 2023 wymaga, by odzież i tekstylia domowe miały odpowiednie instrukcje konserwacji po angielsku, pięć międzynarodowych symboli konserwacji lub jedno i drugie, na metce przymocowanej do wyrobu. Standard ten nie nakazuje podawania składu surowcowego, ale każda informacja o włóknach musi być zgodna z prawdą w świetle Australian Consumer Law. Kraj pochodzenia jest wymogiem granicznym: zgodnie z Commerce (Trade Descriptions) Act 1905 i Commerce (Trade Descriptions) Regulation 2016 importowana odzież musi w chwili importu mieć prawdziwy opis handlowy (trade description) obejmujący kraj, w którym została wyprodukowana, po angielsku, w widocznej i czytelnej formie, a Australian Border Force oczekuje go pośrodku tyłu odzieży. Towary, które wymagają takiej metki, a jej nie mają, mogą zostać zajęte.

Sprzedają Państwo w Australii? Więcej na stronie Produkcja odzieży dla marek australijskich i w naszym przewodniku po imporcie odzieży do Australii.

Pięć rynków w zestawieniu

Jak oznaczyć udział elastanu na poziomie 3–5%?

W UE i Wielkiej Brytanii trzeba go podać wraz z udziałem procentowym; w Stanach Zjednoczonych trzeba przy 5% lub więcej, a poniżej tego progu można, jeśli odpowiada za rozciągliwość. Art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1007/2011 wymaga nazwy i udziału procentowego wagowo wszystkich włókien składowych w kolejności malejącej, więc ściągacz z 97% bawełny i 3% elastanu ma właśnie taki opis. Sformułowanie „pozostałe włókna” z art. 9 ust. 2 ma wąski zakres: obejmuje włókno stanowiące do 5% lub włókna stanowiące łącznie do 15% tylko wtedy, gdy nie da się ich łatwo określić w chwili produkcji, a przędzę elastyczną wpisaną do Państwa tech packa da się określić. W Stanach Zjednoczonych 16 CFR 303.3(a) wymaga, by włókno poniżej 5% było podane jako „other fiber”, chyba że przy tym udziale ma jasno ustalone i określone znaczenie funkcjonalne, jak pokazuje zamieszczony tam przykład z 4% spandexu. Zapis „96% cotton, 4% spandex” jest więc prawidłowy, a FTC akceptuje „elastane” jako nazwę ISO. Wełnę podaje się tam zawsze. Ostatnia weryfikacja: 23 września 2026 r.

Gdzie umieścić Made in Bangladesh na odzieży na rynek USA i czy trzeba podawać pochodzenie tkaniny?

W odzieży z dekoltem metka z krajem pochodzenia znajduje się wewnątrz, na środku dekoltu, w połowie odległości między szwami ramion lub obok innej wszytej tam metki, z nazwą kraju na stronie przedniej (16 CFR 303.15(b)). Skład surowcowy oraz Państwa numer RN lub nazwa firmy mogą znaleźć się na tej samej metce albo na innej, łatwej do znalezienia, na przykład na metce z instrukcją konserwacji wszytej w szew boczny. Pochodzenie tkaniny nie jest wymagane: 16 CFR 303.33(a)(1) wymaga, by importowana odzież wskazywała jedynie kraj, w którym została przetworzona lub wyprodukowana. Zgodnie z przepisami celnymi w 19 CFR 102.21 odzież dziana, która nie jest dziana na kształt (knit to shape) i składa się z dwóch lub więcej krojonych części, otrzymuje pochodzenie kraju, w którym została w całości zmontowana, więc wyrób skrojony i uszyty w naszym zakładzie ma oznaczenie Made in Bangladesh. Metkę drukowaną bezpośrednio na karku warto najpierw skonsultować z agencją celną: FTC zauważa, że służby celne mogą wymagać podania pochodzenia na wszytej metce. Ostatnia weryfikacja: 23 września 2026 r.

Jak oznakowujemy Państwa odzież

Państwo podają nam rynki; my przygotowujemy jeden projekt metki na rynek albo jedną wspólną metkę tam, gdzie przepisy na to pozwalają, i wszywamy ją w miejscu, którego oczekuje dany rynek. Dostarczamy dane o składzie surowcowym na podstawie materiału, którego faktycznie użyliśmy, na życzenie wyniki testów prania stojące za instrukcjami konserwacji, a gdy sprzedają Państwo odzież organiczną, brzmienie oznakowania GOTS potwierdzone na piśmie w odniesieniu do certyfikatu RSC 9687. Nie możemy dostarczyć Państwa numeru RN, numeru CA ani osoby odpowiedzialnej w UE: to Państwo muszą je uzyskać, a my potrzebujemy ich, zanim metka trafi do druku. Lista kontrolna tech packa ma osobną pozycję na każdy z nich.

Na koniec kwestia, która zaskakuje nowe marki: metka kompletna pod względem prawnym może być błędna pod względem handlowym. Platformy sprzedażowe i domy towarowe dodają własne wymagania, od formatu rozmiarów po umiejscowienie kodu kreskowego, a te pochodzą od Państwa odbiorcy, nie od organu nadzoru. Warto poprosić sprzedawcę o jego instrukcję oznakowania, zanim zatwierdzą Państwo projekt, a nie po dotarciu towaru.